fbpx
020 – 280 17 00 EN

Serie: Alumni over kansengelijkheid

De documentaire ‘Klassen’ (omroep HUMAN) heeft een vervolg gekregen in de meetups die in alle provincies worden gehouden. Stichting IMC Weekendschool vraagt wekelijks een oud-leerling haar verhaal te delen en met een advies te komen voor het versterken van kansengelijkheid. Tenslotte zijn zij degenen die dit uit eigen ervaring het beste kunnen aangeven.

Alumna Saron Tesfahuney

Toen ik in 2012 in Nederland kwam, heb ik binnen een jaar Nederlands geleerd, omdat ik graag verder wilde studeren. In mijn internationale schakelklas (ISK) haalde ik alle vakken op havoniveau, alleen voor Nederlands had ik een vmbo-niveau. Ondanks dat mijn vakken aantoonde dat ik havo zou aankunnen, werd mijn definitieve advies verlaagd naar vmbo. Op school wisten ze dat ik nog geen twee jaar in Nederland woonde, maar daar werd niet naar gekeken. Er werd niet gekeken naar de grote stap die ik had gemaakt binnen die tijd. Ik werd vergeleken met mensen van mijn leeftijd en dus had ik een leerachterstand.

Hoezo had ik een leerachterstand? Ik sprak destijds vloeiend Eritrees, Ethiopisch en Engels. Maar helaas werd daar niet naar gekeken en werden alle adviezen die ik kreeg gebaseerd op hoe goed ik Nederlands sprak, een taal die ik in twee jaar had geleerd door één keer per dag 45 minuten Nederlandse les te krijgen van een leraar met 13 buitenlandse leerlingen.

De race begon zo niet eerlijk, want het feit dat ik meertalig was opgevoed werd gezien als een probleem, niet als een voordeel. Ik kwam erachter dat ik niet de enige was: het onderwijssysteem in Nederland ziet een meertalige opvoeding vaker als probleem door mogelijke leerachterstanden in de Nederlandse taal.

Waarom kijken we niet naar alle voordelen van tweetaligheid? In Dick Swaabs boek “Ons creatieve brein” zegt hij, “Niet voor niets is tweetaligheid zo’n sterke stimulans voor de hersenontwikkeling dat tweetaligen beter presteren in een serie psychologische tests. Ook academisch doen ze het op de lange termijn beter dan kinderen die met één taal zijn grootgebracht.”

Door het talent van deze meertalige jongeren te benutten verrijken we alleen maar de toekomst van de Nederlandse samenleving. Hoe eerlijker de kansen zijn die ze krijgen, hoe hoger ze kunnen worden opgeleid. Dat kan naar mijn idee alleen maar door in het onderwijssysteem te kijken naar een persoon als geheel in plaats van alleen naar hoe goed Nederlands hij of zij kan spreken, want dat is slechts 1 van de vele vaardigheden. Het onderwijs moet meer aangepast worden aan de behoefte en vaardigheden van de leerlingen.

Alumna Saron Tesfahuney, oud-leerling van IMC Weekendschool Nijmegen. Zij studeert HBO – Docent Theater.


Alumna Sonata Gogar

Kansenongelijkheid, wat is dat eigenlijk? Ik vind dat iedereen recht heeft op gelijke kansen. Dat is de eerste stap, maar dan ben je er nog niet. Want elk mens (en elk kind) is uniek. Op de basisschool krijgen we allemaal een schooladvies, op dat moment lijkt het alsof je toekomst met een citotoets is bepaald. Ik heb ervaren dat het veel meer is dan dat.

Ik heb op het havo/vwo, mavo en mbo gezeten en nu zit ik in het laatste jaar van mijn opleiding hbo Bedrijfskunde. Hierdoor geloof ik dat je met doorzettingsvermogen alles kunt bereiken wat je wilt. Wat ze ons op school niet leren, is dat elk mens anders is en dat er meerdere wegen zijn die je op je eigen tempo kunt bewandelen en dat ongeacht het opleidingsniveau je goed bent zoals je bent. Ik vind dat dit meer naar voren zou moeten komen in het huidige onderwijssysteem, want naar mijn mening is iemand laten geloven dat hij of zij niet goed genoeg is, ook een vorm van het ontnemen van kansen.

Toen ik op de havo zat en de klas wat rumoerig was, zeiden de docenten weleens: “Met zulk gedrag kun je beter naar de mavo.” Toen ik op de mavo zat gebeurde hetzelfde: “Met zulk gedrag kun je beter naar het vmbo-kader.” Toen ik op het MBO zat hoorde ik van mijn docenten dat ik “te lief” zou zijn voor het accountancy-vak; gelukkig weet ik nu beter. Laat nooit iemands mening over jou, jouw realiteit worden. We leven in een maatschappij waarin het belangrijk is je stem te laten horen. Maar ook de kinderen en volwassenen die wat ‘stiller’ zijn, verdienen het gehoord te worden. Ik ben van nature best introvert, maar dat heeft mij nooit in de weg gestaan om mijn dromen te realiseren. Als ik voor de klas sta op de weekendschool probeer ik altijd ieder kind aandacht te geven, vooral de kinderen die wat stiller of verlegen zijn. Eens met iemand in gesprek gaan en diegene moed inspreken kan al een groot verschil maken. Laten we werken aan bewustwording en leren hoe we kansen kunnen creëren en pakken, ongeacht wie je bent of waar je vandaan komt. Op elkaar neerkijken is niet meer van deze tijd.

Samen maken we het verschil.

Alumna Sonata Gogar, oud-leerling van IMC Weekendschool Rotterdam Delfshaven. Zij studeert HBO – Bedrijfskunde.


Alumna Hassiba Lhajoui

Van jongs af aan heb ik alle kansen die ik kreeg met beide handen aangepakt. Stichting IMC Weekendschool speelde hier vanaf het begin al een grote rol in. Helaas is er ook sprake van kansenongelijkheid en dit onderwerp heeft mij altijd na aan het hart gelegen. In oktober 2020 heb ik samen met twee vriendinnen een documentaire gemaakt, getiteld ‘0% Welkom’ over de rol van een migratieachtergrond op kansenongelijkheid binnen de arbeidsmarkt. Hierin spraken wij ook over onze persoonlijke ervaringen, zoals altijd bij een ‘steekproef’ eruit gepikt worden. De documentaire was onderdeel van ons profielwerkstuk.

Een aantal weken later hadden wij een gesprek met twee docenten over ons eindproduct. Tot op de dag van vandaag ben ik gefrustreerd over de dingen die door één docent zijn gezegd tijdens dit gesprek. Op het moment zelf durfde ik niks te zeggen over zijn opmerkingen, omdat ik bang was dat het mijn cijfer zou beïnvloeden. ‘Racisme is makkelijk op te lossen’ waren zijn woorden, ‘je moet gewoon je best doen op school’. Om de verantwoordelijkheid voor het oplossen van racisme bij de slachtoffers neer te leggen is toch niet normaal? Een racist gaat mij niet anders bejegenen  omdat ik mijn havodiploma heb gehaald.

Zulke incidenten zetten mij aan het denken. Discriminatie op basis van afkomst, bewust maar zeker ook onbewust, speelt een grote rol binnen het onderwijssysteem, dat van binnenuit opengebroken moet worden en waarin structureel moet worden geïnvesteerd in kansengelijkheid. Dat begint in de klas: er moeten actief kansen worden gegeven aan leerlingen bij wie het niet vanzelfsprekend is dat zij die krijgen. Dit zorgt ervoor dat leerlingen met een migratieachtergrond niet per se het gevoel hebben 3x zo hard te moeten werken voor hetzelfde doel. Hoe ongelooflijk stom dat we hier in 2021 nog om moeten vragen.

Het is tijd voor verandering.

Alumna Hassiba Lhajoui, oud-leerling van IMC Weekendschool Tilburg. Zij zit in 5 havo. 


Alumnus Twan Nooitmeer

Nog meer dan door grote levensveranderende ervaringen wordt de richting van de reis die je als individu door het leven maakt juist bepaald door het cumulatieve effect van alle kleine ogenschijnlijke toevalligheden op je pad; de mensen die je ontmoet, de boeken die je leest of de route die je vandaag of morgen kiest om van school naar huis te lopen.

Zelf ben ik opgegroeid in Amsterdam-Noord. In de Van der Pekbuurt, op steenworpafstand van speeltuin de Volewijck, bracht ik mijn eerste 18 jaar door; een achterstandswijk die ik zelf nooit als dusdanig heb ervaren. Ik had een stabiele thuissituatie met twee werkende, Nederlandssprekende, liefdevolle ouders die beiden het belang inzagen van een brede ontwikkeling en de middelen hadden om dit te verzorgen. Deze luxe is niet voor iedereen weggelegd en wat dit voor een kind kan betekenen komt sterk naar voren in de documentaire ‘Klassen’. Een stabiele thuissituatie is helaas onmogelijk voor elk kind te garanderen maar we kunnen als maatschappij wel zorg dragen voor het op individueel niveau ondersteunen van kinderen bij hun specifieke uitdagingen en behoeften door het onderwijs hierop in te richten.

Kinderen hebben nog een open blik op de wereld en zijn daardoor van zichzelf nieuws- en leergierig. Het onderwijs van morgen zou daarom in mijn optiek veel meer moeten gaan over wat een kind wil bereiken en wat er nodig is om daar te komen. Laat ze zien en ervaren dat alles mogelijk is en help ze dromen, motiveer ze om zich te ontwikkelen om die dromen te verwezenlijken en bied de faciliteiten voor deze ontwikkeling.

Er zijn al initiatieven, zoals Stichting IMC Weekendschool, die als aanvulling op het ‘normale’ onderwijs met behulp van gastdocenten uit de beroepspraktijk kinderen de echte wereld laten zien en zo perspectief bieden voor de toekomst.

Verdient niet elk kind dat?

Alumnus Twan Nooitmeer, oud-leerling van IMC Weekendschool Amsterdam Noord. Hij studeert Bedrijfskunde en Bedrijfseconomie aan de Hogeschool van Amsterdam.


Alumnus Mohamed El Bouaalate

Laat ik beginnen bij het eind. Na een gedwongen start op het VMBO ben ik inmiddels arts en ga ik binnenkort in opleiding tot specialist (arts-microbioloog). In mijn leven heb ik af en toe moeten vechten tegen heersende opinies of hardnekkige beelden. Of, en dat is vaak lastiger, tegen onbewuste en niet moedwillige opmerkingen waar voor mij meer venijn in zat dan de ander ermee bedoelde.
Het meest illustratief, en nog steeds een indrukwekkende gebeurtenis in mijn leven,  is het volgende voorbeeld:  niet veel artsen kunnen navertellen hoe zij op 13-jarige leeftijd door twee agenten uit de klas worden gehaald, worden verhoord door een rechercheur zonder andere volwassene erbij en een verklaring onder hun neus krijgen om te tekenen waarin relevante details op dubieuze wijze zijn veranderd. Ik besefte gelukkig met mijn 13 jaar dat je alles moet lezen voordat je tekent. Vervolgens kreeg ik te horen dat ik nog hooguit 9 dagen in voorarrest zou moeten zitten en werd ik overgeplaatst naar een cellencomplex in Amsterdam Zuidoost. Na een overnachting mocht ik dezelfde ochtend naar huis. Vermoedelijk was men na goed afwegen en zuiver redeneren, tot de conclusie gekomen dat ik niet meer vluchtgevaarlijk was en vooral: onschuldig. Want dat was ik. Wat een verschil met die middag ervoor.

Dat ik sta waar ik nu ben, is een weg van kansen en mensen geweest. Van mensen die in mij geloofden en die mijn talenten wisten te duiden. Kijken zonder (voor)oordeel. Een open blik. Op de weekendschool heb ik zelf de luiken opengezet naar een bredere wereld. Daar leerde ik het stuur zelf in handen te nemen. Dus mijn advies voor het toekomstige onderwijs: kijk met een open blik, voorbij je eigen oordelen en patronen – ik weet zelf hoe moeilijk dit is- en laat kinderen de grootsheid van de wereld zien, dan komen de kansen vanzelf.

Alumnus Mohamed El Bouaalate, oud leerling van IMC Weekendschool Amsterdam Noord. Hij gaat binnenkort in opleiding tot arts-microbioloog.


Alumna Mila Platovski

Wanneer je opgroeit in armoede, is een goede toekomst niet vanzelfsprekend voor je weggelegd. Ik kom uit wat men vroeger verstond als een ‘achterstandswijk’. Op de basisschool vergeleek ik mezelf niet zozeer met de andere kinderen in de klas, want we leefden allemaal in vergelijkbare situaties. Toen ik naar de middelbare school ging, veranderde dit algauw.
Ik kwam erachter dat mijn vriendinnen op het VWO zich niet om dezelfde dingen zorgen maakten als ik: het kopen van een broodje in de kantine, schoolboeken betalen of het aanschaffen van een nieuwe laptop. Ook over hun toekomst maakten ze zich geen zorgen, want ze hadden altijd hun familie als financieel vangnet. Ik vertelde mezelf maar dat ik het extra goed moest doen op school, want dat was mijn enige hoop. Ik hoopte mezelf met hard leren en goede cijfers te kunnen onderscheiden.
Stichting IMC Weekendschool zag ik als een kans om me verder te onderscheiden en te ontwikkelen en die heb ik gegrepen. Voor mij was het fijn om een plek te hebben waar mijn financiële thuissituatie er niet toe deed. Je wordt namelijk geselecteerd op inzet en niet op schoolprestaties. Het was voor mij een veilige plek waar ik in alle vrijheid mijn vaardigheden en interesses mocht ontdekken. Al op zo’n jonge leeftijd heb ik mogen ervaren wat voor beroepen er allemaal te doen zijn. Schoolniveau deed er niet toe en we kwamen met alle vakgebieden in aanraking. Dit stimuleerde me ontzettend, de wereld lag voor me open. Het maakte niet uit of ik arm of rijk was. Hoe cliché het ook klinkt: alles was mogelijk. Mijn tip tegen kansenongelijkheid om het leven voor jongeren makkelijker te maken, is dat de docenten in het onderwijs hen duidelijk maken dat zij alle kansen die op hun pad komen, moeten grijpen. Wanneer je uit je comfort zone blijft komen, kom je namelijk op plekken waar je anders niet zou komen. Zo bouw je je eigen netwerk en mogelijkheden op. Tot op de dag van vandaag is de weekendschool er om mij ook die kansen te bieden die ik anders niet zou hebben gehad. Stichting IMC Weekendschool heeft me een netwerk voor het leven geboden.

Alumna Mila Platovski, oud leerling van IMC Weekendschool Groningen. Zij studeert International Communication.


Alumna Candice Lepelblad

Ik weet het nog goed ik zat in groep acht. Vanaf het begin van het jaar gingen alle gesprekken over maar één onderwerp: het voorlopige schooladvies. Ik was superzenuwachtig over wat mijn ouders te horen zouden krijgen. Ik kon namelijk goed leren en haalde ook redelijk goede cijfers in de klas, maar ik hield ook van praten in de klas en keten met mijn vriendinnen.

Het gesprek naderde en mijn ouders kwamen tussen de middag op gesprek. Zij kwamen beide teleurgesteld het gesprek uit. Ik had het gevoel dat ik iets verkeerds had gedaan, maar integendeel. Mijn vader was het niet eens met mijn voorlopige advies, wat was uitgekomen op VMBO-T. Hij was ervan overtuigd dat dit niveau mij niet genoeg zou uitdagen.

Om deze reden hadden mijn ouders besloten om niet akkoord te gaan met dit advies. Zij waren ervan overtuigd dat mijn CITO-score zou bewijzen dat ik een hoger niveau op de middelbare school zou aankunnen.

Uiteindelijk hebben mijn ouders gelijk gehad, mijn CITO-uitslag wees uit op een Havo/ Vwo score. Doordat mijn ouders nooit hadden getekend voor het advies, kon deze op het laatste moment nog worden veranderd. De docenten waren het in de eerste instantie er niet mee eens, maar na een lang gesprek kon er een compromis worden gesloten. Ik kreeg een Havo-kans advies, waardoor ik mij toch mocht inschrijven op een Havo/ Vwo school.

Ik ben nu een tweedejaars student van de bachelor Communicatie aan de Hogeschool van Amsterdam. Ik heb geprobeerd om nooit te twijfelen aan mijn potentie ondanks mijn eigen tegenslagen. Ik denk dat het voor basisschool docenten in groep acht, belangrijk is om naast hun eigen expertise, altijd goed te luisteren naar de inbreng van de ouders. Deze kinderen zijn namelijk nog knopjes, die door de juiste begeleiding en adviezen uiteindelijk prachtige bloemen kunnen worden.

Alumna Candice Lepelblad, oud leerling van IMC Weekendschool Amsterdam Noord. Zij studeert Communicatie aan de HVA.  

 


Nieuwsgierig naar onze andere campagnes? Bekijk ze allemaal via deze overzichtspagina. 

Blijf verbonden

Onze hoofdsponsoren